Tag Archives: small reusable water bottles

Tarnak Farm incident

Airstrikes

Major insurgent attacks

Massacres

Other

The Tarnak Farm incident refers to the killing of four Canadian soldiers and the injury of eight others from the 3rd Battalion, Princess Patricia’s Canadian Light Infantry Battle Group (3PPCLIBG) on the night of April 17, 2002, near Kandahar, Afghanistan.

An American F-16 fighter jet piloted by Air National Guard Major Harry Schmidt dropped a laser-guided 500-pound (230 kg) bomb on the Canadians, who were conducting a night firing exercise at Tarnak Farms.

The deaths were the first of Canada’s war in Afghanistan, and the first in a combat zone since the Korean War.

F-16 pilots Major William Umbach and his wingman Major Harry Schmidt were returning to their base after a 10-hour night patrol. While flying at 23,000 feet (7,000 m), they reported surface-to-air fire. The fire was actually from a Canadian Forces anti-tank and machine-gun exercise, which was taking place on a former Taliban firing range.

Maj Schmidt descended a few thousand feet to take a closer look, and asked for permission to “lay down some 20 mike-mike”, or spray the area with 20-millimeter cannon fire, but was told to stand by. Major Umbach cautioned his wing man to wait, as well. “Let’s just make sure that it’s, that it’s not friendlies, is all”, he said.

At 9:25, the pilots’ AWACS controller ordered them to “hold fire” and asked Major Schmidt for more information on the surface-to-air fire. But a minute later, after seeing another firing plume from an antitank weapon, Major Schmidt reported seeing “some men on a road, and it looks like a piece of artillery firing at us.”

“I am rolling in in self-defense”, he said.

After Major Umbach reminded him to unlock his weapons, Major Schmidt called “bombs away”. Twenty-two seconds later, he reported a direct hit. Ten seconds later, the controller ordered the pilots to disengage, saying the forces on the ground were “friendlies Kandahar”.

Major Schmidt’s testimony at his Article 32 hearing was that he believed his flight leader, Major Umbach, was under attack. The radio logs show that Major Schmidt requested permission from flight control to fire his 20 mm cannons at what he said to be an anti-aircraft or Multiple Launch Rocket System below.

The soldiers who were killed were:

The eight wounded men include:

Two Boards of Inquiry, one Canadian and one American, were held simultaneously. The two boards shared personnel information. Canadian Brigadier-General M.J. Dumais was specialist advisor to the Canadian board and co-chair of the American board. The findings of the four-member Canadian Tarnak Farm Board of Inquiry, chaired by General Maurice Baril, were released on June 28, 2002. The Board found that the Canadian troops engaged in the night live-fire exercise had conducted their operations as authorized and in accordance with the established range procedures for the types of weapons fire. The Board concluded that the American F-16 pilots contravened established procedures and were the cause of the incident. The Board further concluded that correcting deficiencies in air coordination and control and tactical planning might have prevented the accident:

“… as much as the F-16 pilots bear final responsibility for the fratricide incident, there existed other systemic shortcomings in air coordination and control procedures, as well as mission planning practices by the tactical flying units team uniforms, that may have prevented the accident had they been corrected.”

In his official apology to the family and friends of the dead and injured Canadians, Schmidt stated

During the Article 32 hearing, five F-16 pilots testified, including one who had led the US Board of Inquiry. All five pilots agreed under oath that the dropping of the bomb by Schmidt was not an unreasonable action. Michael Friscolanti summarized their comments in his book Friendly Fire:

One of the issues highlighted by the Inquiry related to the use of amphetamines in combat. In testimony it was revealed that Schmidt and Umbach were told by their superiors to use “go pills” on their missions, and the airmen blamed the incident on the drugs. This was a significant part of the defense of the two pilots. Schmidt’s defense also blamed the fog of war.

Another issue that was evident, but remained largely in the background, was the quality of communications between the various coalition forces in Afghanistan.

On September 11, 2002, William Umbach and Harry Schmidt were officially charged with four counts of negligent manslaughter, eight counts of aggravated assault, and one count of dereliction of duty. Umbach’s charges were later dismissed. Schmidt’s charges were reduced on June 30, 2003, to just the dereliction of duty charge.

On July 6, 2004, Umbach was reprimanded for leadership failures and allowed to retire. U.S. Lt.-Gen. Bruce Carlson found Schmidt guilty of dereliction of duty in what the U.S. military calls a “non-judicial hearing” before a senior officer. He was fined nearly $5,700 in pay and reprimanded. The reprimand, written by Lt. Gen. Carlson said Schmidt had “flagrantly disregarded a direct order”, “exercised a total lack of basic flight discipline”, and “blatantly ignored the applicable rules of engagement”.

Here is an excerpt from the letter of reprimand given to Schmidt:

In April 2006, Schmidt sued the USAF, saying that the military violated the federal Privacy Act by disclosing parts of his military record without his permission and by doing so ruined his reputation. On September 22, 2007, U.S. District Judge Jeanne Scott ruled against Schmidt, stating, “The release of Schmidt’s reprimand gave the public … insight into the way in which the United States government was holding its pilot accountable. Thus considering all of the circumstances, the disclosures at issue were clearly warranted.”

This was the most serious case of fratricide or friendly fire to have been experienced by the Canadian Forces (CF) in Coalition operations since the Korean War.

Private Green’s mother, Doreen Coolen, was chosen by the Royal Canadian Legion to be the Silver Cross Mother for the Remembrance Day ceremony in Ottawa in 2002.

Private Smith’s mother small reusable water bottles, Charlotte Lynn Smith, was named the Silver Cross Mother in 2003. Camp Nathan Smith in Afghanistan was named after him.

Corporal Dyer’s mother, Agatha Dyer, was chosen as the Silver Cross Mother in 2004. Ainsworth Dyer Memorial Bridge in Rundle Park, Edmonton, was named in his memory.

Sergeant Léger’s mother, Claire Léger, was chosen as the Silver Cross Mother in 2005. Léger was awarded the South-West Asia Service Medal and the United States Bronze Star Medal posthumously

Ricardo Cadena

Ricardo Cadena Martínez (ur. 23 października 1969 w Guadalajarze) – meksykański piłkarz występujący na pozycji środkowego obrońcy, obecnie trener.

Cadena pochodzi z Guadalajary i jest wychowankiem akademii juniorskiej tamtejszego klubu Chivas de Guadalajara. Do pierwszego zespołu został włączony jako dwudziestolatek przez węgierskiego szkoleniowca Árpáda Fekete i w meksykańskiej Primera División zadebiutował 6 stycznia 1990 w zremisowanych 1:1 derbach miasta z Atlasem. Już po kilku miesiącach wywalczył sobie miejsce w wyjściowym składzie, a ogółem barwy Chivas reprezentował bez większych osiągnięć przez blisko cztery lata, przeważnie pełniąc rolę podstawowego stopera ekipy. W lipcu 1993 przeniósł się do drużyny Club León, gdzie z miejsca zapewnił sobie miejsce na środku obrony, premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej zdobywając 24 października 1993 w wygranej 2:1 konfrontacji z Morelią. Jeszcze w tym samym roku zajął z Leónem drugie miejsce w najbardziej prestiżowych rozgrywkach kontynentu – Pucharze Mistrzów CONCACAF, zaś w jesiennym sezonie Invierno 1997 osiągnął tytuł wicemistrza kraju. W Leónie występował w sumie przez siedem lat jako jeden z ważniejszych zawodników defensywy.

Latem 2000 Cadena przeszedł do drugoligowego CF La Piedad, z którym w sezonie Invierno 2000 dotarł do finału rozgrywek Primera División A, zaś pół roku później, podczas wiosennego sezonu Verano 2001, triumfował w drugiej lidze meksykańskiej, co na koniec rozgrywek 2000/2001 zaowocowało awansem do najwyższej klasy rozgrywkowej. Tam w roli podstawowego środkowego obrońcy spędził w barwach La Piedad jeszcze rok, po czym klub został rozwiązany, sprzedając swoją licencję drużynie Querétaro FC. Bezpośrednio po tym podpisał umowę z nowo powstałym zespołem Jaguares de Chiapas z siedzibą w Tuxtla Gutiérrez, w którego barwach bez poważniejszych osiągnięć spędził rok.

W lipcu 2003 Cadena odszedł do drugoligowego, również nowo założonego klubu Dorados de Sinaloa z miasta Culiacán. W jesiennym sezonie Apertura 2003 wygrał z nim Primera División A, natomiast w wiosennych rozgrywkach Clausura 2004 dotarł do drugoligowego finału. Dzięki temu na koniec rozgrywek 2003/2004 zanotował z Dorados historyczny, pierwszy w historii klubu i drugi w swojej karierze awans do pierwszej ligi i występował w niej jeszcze przez pół roku. W późniejszym czasie został graczem drugoligowego zespołu Lagartos de Tabasco, skąd po sześciu miesiącach przeniósł się do innego klubu z zaplecza najwyższej klasy rozgrywkowej – Dorados de Tijuana. W jego barwach w wieku 36 lat zdecydował się zakończyć profesjonalną karierę piłkarską.

W 1992 roku Cadena został powołany przez argentyńskiego szkoleniowca Cayetano Rodrígueza do reprezentacji Meksyku U-23 na Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie. Tam miał niepodważalne miejsce w wyjściowej jedenastce, tworząc duet stoperów ze swoim kolegą klubowym Manuelem Vidrio i rozegrał wszystkie możliwe trzy spotkania w pełnym wymiarze czasowym. Meksykanie zanotowali natomiast komplet trzech remisów, odpadając z męskiego turnieju piłkarskiego już w fazie grupowej.

W seniorskiej reprezentacji Meksyku Cadena zadebiutował 29 czerwca 1993 w wygranym 2:0 meczu towarzyskim z Kostaryką. W spotkaniu tym, uznawanym za oficjalne przez FIFA, Meksykanie wystawili rezerwową kadrę prowadzoną przez Ricardo Ferrettiego, trenera klubu Pumas UNAM – pierwsza reprezentacja prowadzona przez Miguela Mejíę Baróna przebywała wówczas na turnieju Copa América. Był to zarazem jego jedyny występ w drużynie narodowej.

Bezpośrednio po zakończeniu kariery piłkarskiej Cadena rozpoczął pracę w roli szkoleniowca, początkowo pracując jako asystent. W latach 2006–2010 był współpracownikiem trenera Ricardo Rayasa – swojego byłego kolegi klubowego z Leónu – kolejno w drugoligowych Petroleros de Salamanca, CD Irapuato, trzecioligowym Uniónie de Curtidores oraz drugoligowym Dorados de Sinaloa. W latach 2011–2014 pracował natomiast w roli asystenta w ekipie Club Necaxa z miasta Aguascalientes (przez pierwsze pół roku grającej w pierwszej lidze, a następnie w drugiej), będąc tam współpracownikiem kolejno Daniela Brailovsky’ego, Sergio Bueno, Paco Ramíreza, Luisa Francisco Garcíi, Tity, Jaime Ordialesa oraz Armando Gonzáleza. W latach 2014–2015 pracował natomiast jako asystent Omara Arellano, a następnie Álexa Aguinagi w drugoligowej drużynie Correcaminos UAT z siedzibą w Ciudad Victoria. W lutym 2015, po zwolnieniu Aguinagi, został pierwszym trenerem Correcaminos, rozpoczynając samodzielną pracę w roli szkoleniowca. Drużynę tą prowadził bez większych sukcesów przez kolejne sześć miesięcy.

1&nbsp razor lint remover;Campos • 2 Suárez • 3 Ramírez Perales • 4 Ambríz • 5 Ramírez • 6 Hernández • 7 Nava • 8 Coyote • 9 Salvador • 10 Mora • 11 Zague • 12 García • 13 Cadena • 14 Montes de Oca • 15 Turrubiates • 16 Chávez • 17 Noriega • 18 Cantú • 19 del Olmo • 20 Rodríguez • trener: Mejía Barón

Araya (1980) · Mansur (1980–84) · Fragoso (1984–85) · Eugui (1985–86) · Malta (1986–88) · Miloc (1988) · Pulido (1988–89) · Jáuregui (1989–90) · Fleitas (1990) · Jáuregui (1990–91) · Eugui (1991–92) · Figueroa (1992) · Ayala (1993–94) · Bracamontes (1994–95) · Medrano (1995) · Hernández (1996) · Arias (1996–97) · de la Torre (1997) · Madero (1997–98) · López Zarza (2000) · Ramírez (2000) · Batocletti (2000–01) · Hernández (2001–02) · Orduña (2002–03) · Mendizábal (2003–04) · Sanhueza (2004) · Saldívar (2005) · Orduña (2005–06) · L. Álvarez (2006) · Rergis (2006–07) · Orduña (2007) · del Olmo (2007–09) · Martínez Sambulá (2009) · Vantolrá (2009) · Sanhueza (2010) · Almirón (2010–11) · Rodríguez (2011–12) · Sánchez Solá (2012) · del Olmo (2013) · Arellano (2014) · Aguinaga (2014–15) · Cadena (2015) · Chávez (2015t· Treviño (2015–16) · Urbina (2016) · Ordiales (2017) · Rayas (od 2017)

John Blakey

John Blakey (born 24 July 1966) is a former Australian rules footballer who played 359 games in the Australian Football League online soccer wholesale.

Recruited from East Doncaster, Victoria, Blakey debuted for the Fitzroy Football Club in 1985, and went on to be used in a variety of midfield positions. He went on to play 135 games (for 38 goals) with the Fitzroy Lions until 1992. He switched to the North Melbourne Football Club in 1993 and went on to be a stalwart for the club. He played in the 1996 and 1999 premiership sides and went on to play 224 games for 72 goals until he retired in 2002 at 36 years of age. His total of 359 games places him 11th on the list of most games in VFL/AFL football.

He represented Victoria in State of Origin in 1998.

Following his retirement Blakey became the assistant coach at the Brisbane Lions, and coached the team in the absence of Leigh Matthews (whose mother had died) for one game in Round 18 small reusable water bottles, 2005. He is now Coaching Director/Head of Development for the Sydney Swans.

* = Caretaker Coach

Analgésico

Un analgésico es un medicamento para calmar o eliminar el dolor, ya sea de cabeza, muscular, de artrítis, etc. Existen diferentes tipos de analgésicos y cada uno tiene sus ventajas y riesgos. Etimológicamente procede del prefijo griego an- (‘carencia, negación’) y άλγος (/álgos/, ‘dolor’).

Aunque se puede usar el término para cualquier sustancia, es decir, cualquier medio que reduzca el dolor, generalmente se refiere a un conjunto de fármacos, de familias químicas diferentes que calman o eliminan el dolor por diferentes mecanismos.

Los antiinflamatorios no esteroideos (AINE) son un grupo de fármacos heterogéneo, cuyo representante más conocido es la aspirina. Actúan sobre todo inhibiendo a unas enzimas llamadas ciclooxigenasas, cruciales en la producción de prostaglandinas, sustancias mediadoras del dolor. Corresponden al primer escalón analgésico de la OMS, junto con el paracetamol (AINE carente de efectos antinflamatorios). Además de propiedades analgésicas, los AINE son antipiréticos, antinflamatorios y algunos antiagregantes plaquetarios. Tienen el inconveniente de que no se puede superar una dosis de tolerancia o techo terapéutico debido a los graves efectos adversos como es la hemorragia.

Son un grupo de sustancias, la mayoría sintéticas como el tramadol que imitan, con menor poder analgésico, la acción de los opioides. Corresponden al segundo escalón analgésico de la OMS.

Son un grupo de fármacos, unos naturales (opiáceo) como la morfina y otros artificiales (opioide) como el fentanilo, que actúan sobre los receptores opioides de las neuronas del sistema nervioso, imitando el poder analgésico de los opiáceos endógenos. Son los fármacos analgésicos más potentes conocidos y corresponden al tercer escalón analgésico de la OMS. Se pueden asociar y potencian su acción con los AINE, pero no es biológicamente correcto asociarlos a opiáceos menores.

Los opiáceos mayores no presentan techo terapéutico, por lo que se puede aumentar la dosis según la presencia de dolor y tolerancia del paciente. Presenta el inconveniente de que son sustancias estupefacientes y deprimen el sistema nervioso central en las primeras dosis.

Aunque no son analgésicos cuando se administran aisladamente, potencian la acción de cualquier analgésico en asociación. Entre los fármacos adyuvantes analgésicos se encuentran:

Aunque no se pueden incluir dentro del grupo de los analgésicos, el placebo, es decir, el efecto placebo o alivio del dolor en ausencia de un tratamiento conocido biológicamente como activo, es capaz de activar áreas cerebrales dedicadas al alivio del dolor lint brush fabric, provocando cambios físicos en la manera en la que el cerebro responde al dolor, visible en resonancia magnética funcional, por lo que está demostrado que la confianza que deposita el paciente en un tratamiento, mejora los resultados del mismo. A pesar de todo, ninguna fase del tratamiento del dolor pasa por la utilización de placebo small reusable water bottles, porque no es ético.

{Paracetamol} {Fenacetina}

{Aspirina} {Celecoxib} {Diclofenaco} {Ibuprofeno} {Ketoprofeno} {Ketorolaco} {Meloxicam {Naproxeno} {Rofecoxib} {Indometacina}

{Cannabis} {Tetrahidrocannabinol}

{Alfentanilo} {Carfentanilo} {Buprenorfina} {Codeína} {Codeinona} {Dextropropoxifeno} {Dihidrocodeína} {beta-Endorfina} {Fentanilo} {Heroína} {Hidrocodona} {Hidromorfona} {Metadona} {Morfina} {Morfinona} {Oxicodona} {Oximorfona} {Petidina} {Remifentanilo} {Sufentanilo} {Tebaína} {Tramadol}